Willem Tjerkstra’s thússide

Archive for the Lyrysk Deiboek category

admin

Clown en bussjauffeur

Lyrysk Deiboek
PDF Print E-mail
Ta oantins oan Hessel Piersma

Hy wie bussjauffeur
en liet it rubber rûzje
oer binnenwei en autodyk,
hy die syn wurk mei fleur,
bespile glimkjend tagelyk
it stjoer, de passazjiers
en paskebern, hy koe se
mei hert en mûle reitsje
en laitsje litte, makke bryk
wat rjocht wie, joech wer kleur
oan tryste eagen, sa wied er
clown en bussjauffeur.

Hy tocht libbensmoed
en -ein yn kombinaasje,
belibbe de ferbeane tiid,
omdat it grutte hert
foar bern koe minder goed
it bloed troch ’t lichem pompe
en yn de alteraasje
loek bryk wat rjocht siet,
ferblikke elke kleur,
ferstomme ek it lûd,
sa kaam de libbensein
yn kombinaasje fan
clown en bussjauffeur.

‘Hij was maar een clown’,
sa rûzen mankelyk de lûden
oer kiste, blommen, rigen folk
en tagelyk, as teken fan har rou,
besong yn trije kleuren stil de wolk
by ’t busstasjon, dêr’t tsjillen rûzen,
syn goedens, humor en syn fleur,
mar ien ferstienne ta in oantins oan
syn libben: clown en bussjauffeur.

Image

admin

In memoriam

Lyrysk Deiboek
PDF Print E-mail
Image

De lêste snein fan ’t tsjerklik jier
ryd ik nei Itens om te tinken
oan har dy’t wei en fleanend fier
fuort binne, lykas stjerren blinke,
de spegels fan ús skrinend byld
dat wy noch skerp foar eagen krije,
yn Itens wurdt de stilte dield
en dêryn sil syn namme klinke,
in Douwe Tamminga, besield
fan libben wurd, as heit en dichter
besong er syn ferstoarne soan,
it In memoriam, in lijen
dat galme mei de tsjerkeklok,
dy’t foar syn mem en heit in sein,
in moanrop wurde soe fan syn ferstjerren…
it klokkelûd sil oer de buorren liede,
in roulet al den dei om dit ferlies…
yn Itens wie de stilte hjoed te hearren,
it jier foarby, de lêste snein…

Image

… slaan ik de wei yn fan Tsjalhuzum,
beton yn blokken, oan de ein
de klokketoer en boerehuzing,
fan naald oant skuorredoar tenein,
ferbyldzjend wat sa stadich sakket,
úteinlik weiwurdt yn de grûn
allyk de minske, sûnder oantins
as inkeld noch de stien, ferbûn
mei namme, bertedei en deagrins
en dêr, ik sjoch de trije nammen
fan beide âlden en har soan,
gjin tweintich wurden, net ûntflamme
noch ta in libben oant de jûn,
mar hark hoe’t mei it klokkegalmjen
de dichter hat it einliet fûn:
mei dan dat mylde ús liede en ús te stea
stean op ‘e reis oant foar de lêste poarte
en mei dat libben, no’t wy fierder moatte,
mear wêze as idel wachtsjen op ‘e dea.

Image

Archief

Zoeken

  • Categorie

  • Datum